10-6-2011: De 'double triple' is binnen
Het seizoen zit erop, en wat een afsluiting was het. Hier en daar was het nog even billen knijpen, maar we hebben alle prijzen gepakt: de Duitse beker hadden we al eerder gewonnen, en daar konden we ook nog de Champions League en het Duitse kampioenschap aan toevoegen. De ‘triple’ is dus binnen, of liever de ‘double triple’, want vorig seizoen lukte het ook al, maar toen zat ik nog niet in Düsseldorf.
Voor dat we de laatste twee prijzen wisten te pakken, was er natuurlijk nog eerst het WK in Rotterdam. Ik vond het een mooi toernooi, goed georganiseerd. En het was voor mij leuk om het te bekijken van de kant van de NOS, waar ik wat werk voor heb gedaan. De samenwerking was heel goed. Ik heb samen met de commentatoren (Mark Brasser en Arno Vermeulen) en presentator (Jeroen Stomphorst) naar wedstrijden zitten kijken zodat ik ze wat dingen kon bijbrengen over het spel en van informatie kon verschaffen over verschillende spelers. Dat werkte heel goed; ze hebben het goed opgepikt en mooie uitzendingen gemaakt. Het was een leuke sfeer daar bij de NOS en ze zijn erg professioneel. En ik ben ze heel dankbaar dat ze voor mij een accreditatie voor het toernooi konden regelen, want zo kon ik overal bij zijn.
Het verhaal van het WK was natuurlijk ‘Boll tegen de Chinezen’ en hoever hij het kon schoppen. Timo haalde eindelijk zijn eerste mondiale enkelmedaille en daar was hij heel tevreden mee. Maar Zhang Jike was toch duidelijk de beste van allemaal en dus een terechte wereldkampioen. Daar was Timo ook heel realistisch over. De wedstrijd van het toernooi was voor de kwartfinale tussen Timo en Chen Qi. Toen ging het dak in Ahoy er echt af, de sfeer was geweldig en het resultaat natuurlijk ook. Verder was het interessant om te zien dat de trend nu is om de service veel met backhand uit forehandhoek te ontvangen. Het is dan toch wat makkelijker om vaart aan de bal te geven dan wanneer je met forehand vangt. Mooi om te zien dat het spel zich nog steeds ontwikkelt.
Na het WK was het vizier in Düsseldorf meteen gericht op de eerste wedstrijd tegen Ochsenhausen om de Duitse titel. We hadden er bewust voor gekozen om de weken na het WK heel gedoseerd te trainen. Dus niet als idioten alleenmaar veel uren maken achter de tafel, maar juist ook dingen ondernemen om de zinnen te verzetten. De jongens hadden in de aanloop naar het WK al veel getraind, dus het was ook zaak om het hoofd een beetje fris te houden. Daarom hebben we ook veel voetbaltennis gespeeld, een filmavondje gehouden, Kaffee mit Kuchen gedaan, dat soort dingen. Heel gezellig, goed voor de geest én voor de teamgeest uiteraard. Met een 3-1 overwinning op Ochsenhausen legden we in elk geval een stevige basis voor het kampioenschap.
Maar eerst moesten we nog ‘even’ naar Orenburg voor de Champions League. Na die geweldige 3-0 thuis zag het er natuurlijk goed uit voor ons. Toen we echter in Moskou in een hele oude Russische kist stapten om door te vliegen naar Orenburg, maakte ik me meer zorgen over mijn overlevingskansen dan de uitslag van de wedstrijd. Zeker toen vlak voor vertrek de technische dienst nog even aan boord kwam om de laatste bouten en moeren aan te draaien. Christian en ik wilden eigenlijk uitstappen, maar omdat Timo en Patrick zo rustig bleven zijn we toch maar blijven zitten. De vlucht was uiteindelijk OK, maar echt fijn opstijgen is het niet. Je denkt toch even aan je vrouw en kinderen.
De wedstrijd zelf leverde eigenlijk geen problemen meer op. Het lukte Christian in de openingswedstrijd net niet om weer van Samsonov te winnen, maar de twee games die hij onderweg meepakte waren heel belangrijk. Dat betekende namelijk dat Timo tegen Ovtcharov nog maar twee games moest winnen om de beker veilig te stellen. Hij won uiteindelijk zelfs met 3-1 en daarmee was de Champions League dus al binnen. De laatste twee wedstrijden werden nog wel gespeeld, maar daarin gingen wij niet meer voluit. Orenburg won dus met 3-1.
Die nederlaag deed er niet meer toe, voor ons was het feest. De champagne vloeide natuurlijk rijkelijk en er was een mooi banket. Daarna gingen we terug naar het hotel en dronken we met z’n allen een biertje in het zwembad. Om vervolgens nog tot diep in de nacht te feesten. Bij terugkomst in Düsseldorf stond de fanclub ons met een man of 40 op het vliegveld met champagne op te wachten. Dat was ook heel mooi.
Daarna hadden we nog een week om de laatste horde te nemen, en wat een horde werd het. Ochsenhausen was namelijk niet van plan om bij voorbaat al genoegen te nemen met de tweede plaats. Sterker nog, na twee duels stonden we aan de rand van de afgrond. Timo verloor van Freitas en Christian van Apolonia. Patrick moest dus van Kishikawa winnen, anders was het afgelopen. Het werd een vreselijk spannende vijfsetter, die voor ons gelukkig de goede kant opviel. Patrick redde het kampioenschap voor ons, en Timo haalde het daarna binnen door te winnen van Apolonia. Het dubbel kregen we daarna cadeau.
Weer feest dus, voor de derde keer, het gaat al bijna wennen. Maar wat mij misschien nog wel meer voldoening geeft dan het halen van de triple, is dat we het echt als een team hebben gedaan. Er wordt vaak geroepen dat Düsseldorf niet veel meer is dan Timo. ‘Die wint er altijd twee en dan ben je er al bijna’, dat soort werk. Maar dat is niet zo. Kijk maar naar de 3-0 thuis tegen Orenburg. Dat was een echte teamprestatie tegen de sterkst mogelijke tegenstander. En de tweede finale tegen Ochsenhausen is wat dat betreft helemaal symbolisch. Daar hield Patrick ons in de wedstrijd, en ik ben extra blij dat juist hij dat was. Hij is er dit seizoen nieuw bijgekomen en heeft echt een opwaartse ontwikkeling doorgemaakt.
We doen het dus wel degelijk met z’n allen in Düsseldorf. Iedereen levert zijn bijdrage: niet alleen de spelers, maar ook het management, de fysio, de dokter, de kok, de Hausmeister, de fans. Dat is ook waarom ik het zo’n voorrecht vind om daar te werken. In het team hebben we bovendien veel plezier met elkaar, maar er is ook wederzijds respect. We weten wanneer we lol kunnen maken en wanneer we serieus moeten zijn. Het klopt gewoon helemaal in Düsseldorf. Dit alles is voor mij het vierde hoogtepunt van het seizoen.
De honger naar titels is voor nu even gestild. Het is tijd voor vakantie, voor familie. Maar over twee maanden gaan we met hetzelfde team weer fris van start. En dan gaan we voor de triple triple!
5-5-2011: Een perfecte week
Het gaat het hele seizoen al fantastisch in Düsseldorf, maar de afgelopen week was helemaal top, met een perfecte wedstrijd tot besluit. Nadat we ons ten koste van Niederösterreich hadden geplaatst voor de finale van de Champions League dienden zich alweer twee cruciale wedstrijden aan, zoals elke wedstrijd in dit stadium van het seizoen cruciaal is.
Eerst moesten we onze nederlaag tegen Grenzau wegpoetsen, om de finale van de play-offs in de Bundesliga te bereiken. De spanning zat er goed op na de 3-2 in de uitwedstrijd. In eigen huis kwamen we met een tactische opstelling: in plaats van Boll, die niet lekker in zijn vel zat, zetten we Süß op één. Hij nam zijn verantwoordelijkheid en liet met twee overtuigende overwinningen (tegen Gardos en Matsudaira) zien dat we naast Timo nog een leider hebben. Boll maakte gehakt van Blaszczyk en de enige tegenslag was de nederlaag van Baum tegen Gardos. Niet zozeer het verlies deed pijn (na matchpoints in game 4 en 5), maar vooral de blessure die Baum opliep (verrekking in zijn bovenbeen) kwam heel beroerd uit. Desondanks waren we heel blij met de 3-1 zege. In de finale treffen we, voor de derde keer op rij, Ochsenhausen.
Na de wedstrijd tegen Grenzau hadden we precies een week om ons voor te bereiden op de kraker tegen Orenburg, het eerste duel in de finale van de Champions League. Alle jongens hadden een individueel programma, met voor de één het zwaartepunt aan het begin van de week (Süß), voor de ander aan het eind van de week (Boll), en voor Baum was het een race tegen de klok om überhaupt inzetbaar te zijn. Met dank aan de medische staf lukte dat laatste net.
Afgelopen zaterdag was het zover. Toch wel een bijzondere wedstrijd als je bedenkt dat er zes spelers uit de top-25 van de wereld achter de tafel stonden: Boll, Süß en Baum bij ons, Samsonov, Smirnov en Ovtcharov bij de tegenstander. Dat maak je niet elke dag mee. Het zat dan ook bommetje vol met toeschouwers en dat waren niet alleen fans. Op de tribune zaten ook de Japanse nationale ploeg en de Kroatische dames, die bij ons in het centrum in voorbereiding zijn op het WK. Verder zaten er een paar winnaars van de hardste-bal-competitie (Jelle Bosman en Edwin Westdorp) plus nog wat vrienden en andere pingpongers uit Nederland.
De wedstrijd verliep ronduit perfect voor ons. Timo versloeg Smirnov, Patrick was Ovtcharov de baas en als klapper op de vuurpijl was Christian duidelijk sterker dan Samsonov. Ik was heel erg trots op de jongens, want ze speelden precies zoals we het hadden afgesproken. En zo behaalden we een waanzinnige 3-0 overwinning op de sterkst denkbare tegenstander; met afstand onze beste wedstrijd van het seizoen. Bovendien waren de gamestanden ook nog gunstig: alle wedstrijden gingen met 3-1 naar ons. De uitgangspositie voor de uitwedstrijd eind mei is dus gunstig. Maar toch zullen we heel geconcentreerd aan de return moeten beginnen, want als Orenburg net zo’n superdag heeft zoals wij die hadden, dan kunnen de rollen zomaar omgedraaid zijn.
Maar voordat we bij Düsseldorf verder gaan met onze prijzenjacht, is er eerst nog het WK. Daar verheug ik me heel erg op. Met dank aan de NOS, waar ik wat werk voor ga doen tijdens het toernooi (om te beginnen maandag bij Langs de Lijn), heb ik gelukkig vrij toegang tot Ahoy. Ik ga eerst nog even een paar dagen met mijn gezin op stap met de vouwwagen en daarna lekker wedstrijden kijken in Rotterdam. Ik zal mijn eigen spelers extra in de gaten houden en hoop natuurlijk dat zij het goed gaan doen. Maar ik zal met het oog op de finales ná het WK ook goed kijken naar de spelers van Ochsenhausen en Orenburg. Want behalve liefhebber ben ik ook gewoon nog trainer van Düsseldorf.
15-4-2011: Het moest er een keer van komen
De komende tijd staat in het teken van twee cruciale halve finales: eentje in de play-offs van de Bundesliga en de andere in de Champions League. Nou zijn halve finales natuurlijk altijd cruciaal, maar na twee zware heenwedstrijden kan ik echt wel zeggen dat het in de returns erop of eronder wordt.
Eigenlijk moet ik eerst nog even melden dat we de reguliere competitie zonder nederlaag hebben afgesloten. Ook onze laatste wedstrijd tegen Grenzau werd gewonnen en daarmee hebben we toch iets unieks neergezet. Het is bij mijn weten althans nog nooit gebeurd dat een club ongeslagen bleef in de Bundesliga. Ook in Düsseldorf kan niemand zich zoiets heugen.
Hoe dan ook, onze laatste tegenstander in de reguliere competitie was meteen ook de eerste tegenstander in de play-offs. En deze keer ging het dan toch een keer mis bij ons. We kwamen nog wel met 2-0 voor tegen Grenzau, maar daarna verloor Baum van Blaszczyck en Boll van Gardos. Boll stond nog wel met 2-1 en 4-1 voor, maar kon het niet afmaken. In het beslissende dubbel kwamen Baum en Süß met 2-0 voor en kregen in totaal zelfs vier matchpoints… Het mocht niet baten, en daarmee was onze eerste nederlaag dit competitieseizoen een feit. Het moest er een keer van komen. Wel balen dat zoiets uitgerekend in de play-offs gebeurt, maar aan de andere kant is het ook een goeie waarschuwing voor ons. Het zal ons op scherp stellen in de return (24 april) en ik ben ervan overtuigd dat we er dan zullen staan.
Vier dagen voor de wedstrijd tegen Grenzau speelden we de eerste halve finale in de Champions League uit tegen Niederösterreich, het team van Werner Schlager. Hij was er door een blessure niet bij, maar de andere jongens hebben het ons knap lastig gemaakt. Het werd een hele lange pot, die live werd uitgezonden op televisie en ook via internet (www.laola1.tv). We wonnen met 3-2 en daar waren we uiteindelijk wel blij mee. Timo sleepte namelijk nog een potje uit het vuur tegen Habesohn (na 2-1 en 5-0 achter), maar hij verloor van Chen Weixing, die tweemaal tot winst kwam. Baum won op 2-2 in vijf games van Habesohn, waardoor het een echte teamoverwinning was: allemaal één gewonnen. Leuk detail: tussen de toeschouwers zaten ook Daan Sliepen, Casper ter Lüün, Boris de Vries, Wai Lung Chung en Ewout Oostwouder. Zij waren in de buurt in verband met een trainingskamp voor het WK, vandaar.
Zaterdag spelen we thuis tegen Niederösterreich en dan zullen we vol aan de bak moeten, want het is zeker nog niet gespeeld. Die wedstrijd is trouwens ook weer live via internet te volgen en verder is de WDR erbij en wordt het duel ook in Frankrijk en China uitgezonden. De NOS komt trouwens ook filmen in Düsseldorf. Zij gaan vooral Timo volgen met het oog op het naderende WK.
Timo heeft op dit moment even een dipje, maar daar heb ik geen zorgen over. Het is moeilijk om altijd top te zijn, ook voor iemand die zo goed is als hij. De buitenwacht gaat er bijna automatisch van uit dat Timo zijn potjes wel wint, maar je moet het toch altijd maar doen. Dan kan het een keer gebeuren dat het even wat minder gaat. De komende tijd zit Timo steeds in Düsseldorf en dan moet er even goed getraind worden. We hebben goeie sparring voorhanden, dus daar zal het niet aan liggen. Ik ben ervan overtuigd dat Timo zaterdag weer scherp is.
Het worden dus twee belangrijke thuisduels die we nu gaan krijgen. De druk is groot, maar dat is juist ook weer mooi. Die spanning, daar doe je het als topsporter toch voor.
Gisteren (donderdag) met het team naar het theater geweest in Düsseldorf. Geweldige varieté gezien, met turnen, buikspreken, jongleren met zes ballen en een fantastische tafeltennisact waarbij de ballen in de mond werden opgevangen en weer uitgespuugd. Het jongleren en de tt-act werden uitgevoerd door Andreas Wessels. Volgens mij is hij ook geboekt voor de opening van het WK in Rotterdam. Echt een aanrader. In de pauze zijn we met de crew op de foto gegaan en tijdens de show hebben we lekker gegeten. Het was al met al pure ontspanning.
20-3-2011: Record is leuk, maar het gaat om de prijzen
Het was alweer even geleden sinds mijn laatste blog. Veel wedstrijden gehad en ook tussendoor de tijd genomen om een paar toernooien te bezoeken, maar daarover later meer.
Vorige week de kraker in de Champions Leaugue tegen Ekaterinenburg gespeeld. Uit hadden we een felbevochten 3-1 overwinning behaald (Boll overleefde tegen Chen Qi een matchpoint), die net zo goed een 3-2 nederlaag had kunnen zijn. De opgebouwde buffer hadden we in onze eigen hal in Düsseldorf hard nodig. Boll bracht ons nog wel op 1-0 door een regelmatige zege op Shibaev, waardoor we nog maar één puntje nodig hadden. Maar dat ene puntje was zo makkelijk nog niet. Baum had geen antwoord op het service- en forehandgeweld van Chen Qi en Süß verloor in een spannende vijfsetter van Primorac. De twee games die Süß had gewonnen waren echter wel heel belangrijk voor het geval we 3-1 zouden verliezen. Boll moest nu tegen Chen Qi namelijk nog maar één game winnen. Nadat de eerste nipt verloren ging won Boll de tweede overtuigend, waarmee het duel beslist was. Er werd wel gewoon doorgespeeld. Boll won met 3-2, waarna Baum ook het laatste puntje nog voor ons pakte.
Twee dagen later wonnen we in de competitie ook nog met 3-0 van Hanau. Zo wisten we onze ongeslagen status in de Bundesliga te behouden. Best een gek idee dat we dit seizoen nog helemaal geen wedstrijd verloren hebben. Een journalist van tischtennis.de vroeg me nog of het ooit eerder is gebeurd dat een team een heel seizoen ongeslagen wist te blijven. Ik heb geen idee en ben er ook niet mee bezig. Zo’n record is best leuk, maar uiteindelijk gaat het om de prijzen. Die willen we allemaal pakken dit seizoen; de weg daar naartoe is van ondergeschikt belang.
Bij de thuiswedstrijd tegen Ekaterinenburg zat er ook volk uit Nederland op de tribune. Heel Unicum 1 was gekomen samen met Jonah Kahn en Vanja Santic. Verder had ik ook een kaartje geregeld voor Cosmin Stan, die net klaar was met zijn laatste chemokuur. Sinds ik hoorde dat hij ziek was, heb ik mijn best gedaan om contact met hem te houden. Heb hem een kaartje gestuurd met de handtekeningen van alle spelers; T-shirt gegeven; uitgenodigd voor wedstrijden. Cosmin is na meerdere bezoekjes inmiddels een heuse Timo-fan geworden. Ik ben blij dat ik wat voor hem kan doen want hij heeft een hele zware tijd. Als ik dan van hem hoor dat sommige mensen hem een beetje in de steek laten, dan word ik daar behoorlijk triest van.
De afgelopen weken had ik ook de gelegenheid om een kijkje te nemen bij wat toernooien. Ten eerste de Open Duitse in Dortmund. Daar werd ik echt heel netjes ontvangen. Bondscoach Rosskopf had alles perfect voor me geregeld: een plek op de spelerstribune, permissie om overal en bij iedereen te komen, zodat ik ook goed contact kon houden met mijn spelers. Heel prettig, zulke gastvrijheid.
Volgend jaar wordt de WK-teams in dezelfde hal gehouden. Eerlijk gezegd had ik liever gezien dat Rotterdam zo’n toernooi zou organiseren dan de WK-individueel. Straks in mei liggen de Nederlandse spelers er namelijk al heel snel uit, terwijl zij veel meer hebben aan een teamtoernooi waarbij je tot het einde toe wedstrijden blijft spelen.
Een week na de Open Duitse ben ik de eerste dag van de NK met mijn oudste zoontje naar Eindhoven gegaan. Dat was niet bepaald inspirerend. Het probleem is dat het programma niet goed in elkaar zit. Tussen de eerste en tweede ronde enkelspel zit echt veel te veel tijd, terwijl dát de meest interessante potjes zijn. Maar als je de eerste ronde hebt gezien moet je als toeschouwer (én speler) uren wachten op de tweede ronde. Tussendoor worden er allerlei dubbels afgewerkt, maar laten we eerlijk zijn: daar blijft het publiek echt niet voor zitten. Zelf heb ik ook niet meer gewacht op de tweede ronde, terwijl ik die best graag had willen zien (en zondag ben ik niet meer teruggekomen).
Ik vind dan ook dat je zo’n toernooi veel meer op het enkelspel moet richten. Speel op de zaterdag de eerste twee ronden direct achter elkaar, dat is voor het publiek veel leuker, dan hou je de aandacht vast. De dubbels kun je dan later spelen, die zijn toch minder interessant. Je zou zelfs kunnen overwegen om de mixed bijvoorbeeld helemaal niet te spelen. Daar kun je ook een apart toernooitje voor organiseren.
Verder miste ik sfeer, het was allemaal zo troosteloos. Waarom niet wat muziek gebruiken om spelers aan te kondigen voor dat er een ronde gespeeld gaat worden, om maar één voorbeeld te noemen? Kleine moeite, maar het creëert meteen veel meer sfeer, wat het weer leuker maakt voor de toeschouwers. Ook moet je ervoor zorgen dat de side-events aan de andere kant van het scherm worden stilgelegd als er een ronde in het enkelspel wordt gespeeld. Dan stuur je die kinderen naar de tribunes om wedstrijden te kijken. Leerzaam voor hun en je hebt gelijk meer publiek; twee vliegen in één klap. Door zo’n NK iets anders in te delen en aante kleden kun je al heel wat winst boeken. Misschien een idee voor volgend jaar…?
Tot slot nog even vooruitblikken. Het beslissende deel van het seizoen komt er langzaam aan. In de competitie hebben we nog één duel te gaan, 3 april tegen Grenzau. We zijn al verzekerd van de eerste plaats, dus daarna zal het in de play-offs pas echt om de knikkers gaan. Op 6 april spelen we de eerste halve finale in de Champions League tegen Niederösterreich, met onder andere Werner Schlager en Chen Weixing. Pittige tegenstand dus. Tien dagen later ontvangen we ze in Düsseldorf; dat beloven twee mooie potten te worden. Tussendoor spelen we ook nog de eerste halve finale in de Duitse play-offs… Het belooft dus druk te worden in april.
Ik verheug me dan ook op komende week, want dan kunnen we de hele week lekker trainen, zonder dat er een wedstrijd volgt in het weekend. Die kans krijgen we niet vaak. Ik hoop dat de jongens deze week goed zullen benutten.
10-2-2011: Je moet je eigen kansen creëren
De afgelopen weken is er, zoals altijd, weer van alles gebeurd, maar ook niet gebeurd. Sommige zaken gingen niet door, terwijl ze wel door hadden moeten gaan; andere zaken die beslist niet gepland waren, gebeurden toch. Zo blijft het leven in elk geval afwisselend.
Sinds de vorige blog hebben we alweer vier Bundesliga-duels afgewerkt. Ik zal wat vertellen over de eerste drie, op de laatste kom ik straks terug. De thuiswedstrijd tegen Fulda, het team van Waldner, speelden we niet in Düsseldorf maar in Münster. De plaatselijke ttv had onze wedstrijd
'gekocht', dat hebben ze wel vaker gedaan. Ze maken er dan een hele happening van in een bomvolle sporthal. Veel mensen waren natuurlijk ook gekomen om Timo Boll te zien, maar die had zich tijdens de training geblesseerd en kon dus niet meedoen. Zonder hem wisten we dat het een zware pot zou worden, vooral omdat bij de tegenstander Wang Xi speelt, een van de beste spelers in de Bundesliga.
Het wedstrijdverloop was een beetje vreemd. Süβ verloor het openingsduel verrassend van Svensson, maar Jakab maakte dat goed door Wang Xi te verslaan. Het einde van die wedstrijd was even bizar als spectaculair. Nadat Jakab in de vijfde game een matchpoint had weggewerkt, kwam hij met 11-10 voor. Wang Xi leek het punt te maken met een scherpe bal in de forehandhoek, maar Jakab wist de bal nog net te halen en heel hoog terug te spelen. Wang Xi stond te wachten om de bal af te smashen, maar die viel precies op de rand! Een waanzinnige sorrybal waar zelfs Wang Xi om moest lachen.
Baum maakte daarna gehakt van Waldner. Maar omdat Wang Xi vervolgens in weer een spannende vijfsetter wel aan het langste eind trok tegen Süβ, moest het dubbel de beslissing brengen. Baum en Jakab kwamen gelukkig niet meer in de problemen tegen Waldner en Svensson.
De wedstrijd tegen degradatiekandidaat Herne verliep evenmin gladjes. Wederom zonder Timo wisten we de overwinning voor de poorten van de hel weg te slepen. In het beslissende dubbel kwamen we zelfs met 9-7 achter in de vijfde game, maar het liep toch goed af.
Daarna hebben we tegen Saarbrücken, de nummer twee, wat mij betreft onze mooiste overwinning van het seizoen geboekt. We moesten het weer zonder Timo stellen. Bij de opstelling hadden we Baum op 1 gezet in de hoop dat Süβ zo Tokic zou ontlopen, een tegenstander waar hij niet graag tegen speelt. Het idee was om het niet op het dubbel te laten aankomen en zo pakte het ook uit. De punten werden binnengeslagen door Süβ, die van Monteiro won, en tweemaal Baum, die eerst Tokic versloeg en vervolgens ontzettend sterk speelde tegen Steger.
Ik vond het heel erg jammer voor Baum dat hij daarna ziek werd en moest afzeggen voor de Top 12. Want ik had hem goeie kansen gegeven om die Top 12 te winnen, zo goed stond hij te spelen. Omdat Boll door zijn blessure ook niet naar Luik ging en Süβ (ziek) eveneens moest afzeggen, was mijn rol bij de Top 12 ook uitgespeeld. Ik zou namelijk namens de Duitse bond als coach naar Luik gaan. Alles was al in kannen en kruiken, mijn trainingspak met adelaar op de borst lag al klaar! Ik had er al een foto van laten maken die ik naar Pieke Fransen had opgestuurd. Die kon er wel om lachen. 'Mooi ontwikkelingswerk', zei hij.
Jammer van de Top 12, maar elk nadeel heb zijn voordeel. Omdat Luik niet doorging had ik een weekendje vrij en kon ik de tweede verjaardag van mijn dochter vieren. Bepaald geen straf dus.
Eind januari was er bezoek in Düsseldorf. Thomas Benit kwam langs om een weekje met de Duitse junioren mee te trainen. Hij had zelf contact opgenomen om dit voor elkaar te krijgen. Daar hou ik wel van, spelers die zelf initiatief tonen. Je moet je eigen kansen creëren in het leven. Als ik zie dat spelers daar hun best voor doen dan help ik graag mee. Hoe dan ook, Thomas heeft volgens mij een goede week gehad. Hij heeft veel kunnen trainen en daarnaast hebben we tijdens het ontbijt en in de auto terug naar Nederland ook veel over tafeltennis gesproken. Misschien dat zijn bezoek aan Düsseldorf er wel toe heeft bijgedragen dat Thomas zo goed aan de competitie is begonnen.
Ten slotte de thuiswedstrijd tegen Gräfelfingen, afgelopen dinsdag. Dat werd een potje dat niet in de planing stond. Omdat Boll en Baum nog niet beschikbaar waren kwamen we een man tekort. En ja, dan moet ik als vijfde man aan de bak. Dat is niet ideaal, en al helemaal niet omdat ook ik een beetje grieperig was, maar goed, er was geen keus. Gelukkig was de tegenstander ook gehavend, want hun kopman Kamal zat in India vanwege de geboorte van zijn kind. We wonnen uiteindelijk met 3-1 en dat ene verliespuntje kwam helaas op mijn conto. Ik verloor in vijf games van Nico Christ. De eerste game was ik nog wat onwennig en had geen kans. In de tweede had ik wel kansen maar kon ze helaas niet verzilveren. Game 3 en 4 waren duidelijk voor mij. In de vijfde was ik er niet meer goed bij, had wat problemen met de waarneming. Dan merk je toch dat je wedstrijdritme mist.
Hoe dan ook, ik heb er toch een goed gevoel aan overgehouden. Het publiek, 750 man sterk, stond echt achter me en dat geeft toch wel een kick. Ze waardeerden het echt dat ik daar stond en alles gaf wat ik had. Verder leverde het een paar mooie actiefoto's op en een bedankje van de manager. De volgende keer hoop ik dat ik ook nog een felicitatie van mijn tegenstander krijg.
19-1-2011: Tien ongelooflijke dagen
Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik net tien hele zware en enerverende dagen achter de rug heb. Tussen 7 en 16 januari moesten we vier wedstrijden afwerken, met heel veel reiskilometers en heel weinig nachtrust.
Het begon allemaal met de thuiswedstrijd tegen Ochsenhausen, zeg maar de rematch van de bekerfinale. Het werd uiteindelijk 3-1, mede dankzij Timo die in supervorm was. Ik denk niet dat ik hem ooit zo goed heb zien spelen; zijn tegenstanders konden nauwelijks een punt maken. Twee dagen later volgde alweer de uitwedstrijd tegen Bremen, dat ons eerder dit seizoen al eens bijna had verslagen. Deze keer werd het een gladde 3-0 voor ons.
Weer twee dagen later zaten we op het vliegtuig naar Jekaterinenburg voor de eerste kwartfinale in de Champions League: een reis van acht uur via Helsinki, en na aankomst nog eens 50 minuten rijden naar Metalburg (waar de wedstrijd werd gespeeld). Best een gek idee eigenlijk, dat je in een Europese competitie naar een stad moet reizen die vier tijdzones naar het oosten ligt. Dat voelt niet echt meer als Europa.
Ik moet zeggen dat we heel goed werden ontvangen door onze gastheren. Je maakt wel eens anders mee in dat soort verre oorden en we hadden ons al voorbereid op ‘aparte omstandigheden’, maar daar bleek niets van. We zaten in een degelijk hotel en de tegenstander was gastvrij.
Na een paar dagen van acclimatiseren en trainen (en de nodige potjes voetbaltennis, want we zoeken tijdens zo’n trip ook naar wat lol en ontspanning) volgde op vrijdag de wedstrijd. De publieke belangstelling was behoorlijk met 1500 man op de tribunes, al had ik zelfs nog meer verwacht. Dat tafeltennis ook in dat deel van de wereld leeft, bleek wel uit de zes tv-camera’s die het duel vastlegden.
Baum redde het in de eerste pot niet tegen top-Chinees Chen Qi, maar pakte wel een belangrijke game. Via overtuigende overwinningen van Boll (3-0 tegen Primorac) en Süß (3-0 tegen Shibaev) kwamen we op voorsprong. Toen kwam de kraker tussen de twee kopmannen, het sleutelduel tussen Boll en Qi. Voor ons was het helemáál belangrijk dat Boll zou winnen zodat Baum, die een beetje ziek was, de laatste wedstrijd niet tegen Primorac hoefde te spelen. Timo begon goed door de eerste game te pakken (na nota bene 10-5 achter) en ook de tweede game werd gewonnen. Daarna kwam Qi sterk terug, zodat er een beslissende vijfde game nodig was. Het werd vreselijk spannend met matchpoints over en weer, maar uiteindelijk was Timo met 14-12 de beste. Hij is mentaal echt zo sterk, al moet ik toegeven dat ik em wel een beetje zat te knijpen. Maar op de één of andere manier weet Timo dit soort situaties altijd op te lossen. Wat ik ook mooi vind bij Timo is dat hij zich altijd goed houdt aan de afgesproken tactiek en open staat voor input van de coach, ook al is hij nummer één van de wereld. Echt klasse.
Hoe dan ook, met de overwinning van Timo was het pleit beslecht. Met de 3-1 (en een gunstige gameverhouding) hebben we een belangrijke stap gezet richting halve finale. Toch blijft het oppassen geblazen in de return, want mogelijk treden zij dan aan met Michael Maze, die nu niet fit genoeg was om te spelen. Als we niet alert zijn kan deze tegenstander ons het leven nog flink zuur maken.
Lang nagenieten van de overwinning konden we niet. Na een buffet lagen we pas om middernacht op bed, om vier uur later alweer op te moeten staan voor de terugreis. Ik heb door de naweeën van de spannende wedstrijd zelfs helemaal niet geslapen. Om 9 uur ’s ochtends waren we weer terug in Düsseldorf. Daar gingen de spelers naar huis om wat bij te slapen; ik deed in Düsseldorf een dutje. ’s Middags hebben we bij Süß thuis Kaffee mit Kuchen gedaan en lekker Bundesligavoetbal gekeken, om vervolgens alweer af te reizen naar Plüderhausen (bij Stuttgart) voor onze volgende competitiewedstrijd (zonder Baum, want die was ziek). We waren daar om half 11 ’s avonds en pas toen konden we eindelijk weer een nacht fatsoenlijk slapen.
Hoewel we allemaal wel begonnen te voelen dat we zware dagen achter de rug hadden, stond er de volgende dag toch een 3-0 zege op het bord. Timo was niet meer op zijn best maar won toch met 3-2 van Leung. In die wedstrijd was goed te zien hoe moeilijk het is om van Timo te winnen, ook als hij niet topfit is. Leung deed het eigenlijk heel goed, maar verloor de vijfde game uiteindelijk toch met 11-6. Dan zie je dat er nog een heel verschil zit tussen leuk meespelen tegen Timo, en ook daadwerkelijk winnen. Süß en Jakab speelden ontzettend sterk en gaven hun tegenstanders totaal geen kans.
Om half 2 ’s nachts plofte ik thuis in Arnhem eindelijk in bed na tien ongelooflijke dagen. Het waren zware dagen, maar zeker ook mooie, en niet alleen vanwege de goeie resultaten. Je merkt dat je in zo’n periode als team naar elkaar toegroeit, want je zit allemaal in hetzelfde schuitje. Het feit dat we hier goed doorheen zijn gekomen betekent dat we als team in alle opzichten weer een stapje hebben gemaakt.
6-1-2011: De eerste prijs is binnen
Het nieuwe jaar is sportief gezien begonnen zoals het oude was geëindigd: succesvol. Tijdens de Final Four in Stuttgart hebben we op 2 januari de eerste prijs van het seizoen veroverd, de Duitse beker.
De voorbereiding op de bekerfinale was uitstekend. Zo trainde het Franse team mee in Düsseldorf; allemaal leuke jongens met wie het goed klikt. Verder hadden we dezelfde tafels en ballen als tijdens de Final Four. De vloer in Düsseldorf is sowieso van Taraflex, hetzelfde materiaal als bij internationale toernooien en ook bij de bekerfinale. Kortom, we hebben de omstandigheden in Stuttgart zoveel mogelijk nagebootst. Zo hoort dat ook in de topsport: alle prestatiebevorderende factoren waar je invloed op hebt, moet je ook aangrijpen. Dat kan uiteindelijk net het verschil zijn tussen winst en verlies.
De jaarwisseling mocht ieder voor zich vieren. Ik heb dat lekker thuis in Arnhem gedaan, met mijn gezin, mijn overburen en mijn pingpongdemomaatje Jonah plus aanhang. Was heel gezellig, jammer dat ik de volgende ochtend alweer vroeg op moest. In Düsseldorf stond er namelijk voor de reis naar Stuttgart nog een gezamenlijke lunch op het programma…
Bij aankomst had ik al meteen een goed gevoel. De Final Four werd gespeeld in dezelfde hal als het EK van 2008, toen ik met de Nederlandse mannen van de derde naar de tweede divisie promoveerde. En we zaten ook in hetzelfde hotel als toen, dus alle voortekenen waren goed.
Het goede gevoel vertaalde zich de volgende dag ook in goede prestaties. Voor 3500 man publiek wonnen we de halve finale tegen Fulda (zonder de zieke Waldner) met 3-1. Alleen Baum redde het niet tegen de supergoede verdediger Wang Xi, die vorig jaar maar twee potjes verloor in de Bundesliga. En behalve goed verdedigen kan hij ook ongelooflijk goed aanvallen. Lastige tegenstander dus.
Na een uurtje pauze (en een lekker bord pasta) moesten we de finale spelen tegen Ochsenhausen. In de competitie hadden we uit met 3-1 van ze gewonnen, maar dat was allemaal kielekiele. Zo sleepte Boll zijn wedstrijd tegen Freitas uit het vuur nadat hij matchpoint tegen had gehad. We hebben dat competitieduel in elk geval goed geanalyseerd en dat wierp in de finale zijn vruchten af: 3-0. Alle potjes gingen met vrij duidelijke cijfers naar ons.
De blijdschap na afloop was groot. We waren weliswaar het te kloppen team, maar zo’n prijs is toch bijzonder voor ons, iedereen is heel gretig en wil nog meer prijzen winnen. De champagne vloeide dan ook rijkelijk bij de prijsuitreiking. Niet alle champagne verdween overigens in de mond, één fles kreeg ik met dank aan Süß over me heen gegoten. Ik wilde dat één van de jongens de beker in ontvangst zou nemen, maar zij riepen in koor dat ik em moest aannemen. Dat is symbolisch voor de goede sfeer in het team.
Voor mij persoonlijk waren na afloop de mooie woorden van Hans Wilhelm Gäb heel bijzonder. Gäb is een grote man in het Duitse tafeltennis, maar ook in de Duitse sportwereld in het algemeen. Hij is onder andere erepresident van de Duitse tafeltennisbond, voorzitter van de Raad van bestuur van Borussia Düsseldorf en bekleedt ook een hoge functie bij Bayern München. Hoe dan ook, hij gaf behalve de spelers ook mij de nodige complimenten, en dat doet echt iets met me, zeker als het uit de mond komt van zo iemand. Ik kan zijn woorden wel gaan vertalen, maar in het Duits klinkt het eigenlijk het beste: “… mit Danny Heister haben wir einen Trainer, der akribisch arbeitet und Souveränität ausstrahlt. Sein Kampfgeist und seine Begeisterung für die Sache sind so lebendig wie in seinen besten Zeiten als Spieler.” Die woorden betekenen minstens evenveel voor me als het winnen van de beker.
Inmiddels zijn we al weer druk in training, want veel tijd om na te genieten is er niet. Morgen (vrijdag 7 januari) wacht namelijk alweer de volgende Bundesliga-wedstrijd tegen… Ochsenhausen. De rematch dus. Wij spelen officieel thuis, maar het duel wordt in Hagen gespeeld, ongeveer een uurtje rijden van Düsseldorf. De club daar, waarmee we een soort samenwerkingsverband hebben (beetje zoals Feyenoord en Excelsior), heeft de wedstrijd ‘gekocht’. Dat wil zeggen dat zij geld betalen om het duel te mogen organiseren. In Nederland kennen we zoiets niet, maar bij Borussia Düsseldorf gebeurt dat wel vaker. Later deze maand spelen wij bijvoorbeeld ‘thuis’ tegen Fulda in Münster. In Duitsland is tafeltennis behalve sport ook gewoon business.
Zondag spelen we nog uit tegen Bremen en dan wacht volgende week dinsdag de helse tocht naar Jekaterinenburg voor de Champions League. Over de hele lange reis en de hele lastige tegenstander vertel ik in mijn volgende blog.
27-12-2010: Het wordt druk in januari
Eerder deze maand wonnen we onze laatste twee duels in de Bundesliga (tegen Grenzau en Gräfelfing) en mochten ons daarmee Herbstmeister noemen. Maar wie denkt dat we daarna met de benen omhoog hebben kunnen zitten, heeft het mis. Want terwijl de meeste pingpongers het tijdens de feestdagen wat rustiger aan kunnen doen, moeten we ons bij Düsseldorf alweer voorbereiden op een hele drukke en belangrijke maand januari. Vooral het eerste deel van de maand wordt heel pittig, met direct al de kans om de eerste prijs van het seizoen binnen te halen.
Op 2 januari spelen we namelijk in Stuttgart de Final Four, zoals de finale van de beker in Duitsland wordt genoemd. De laatste vier teams maken op één dag uit wie de beker wint. Wij maken natuurlijk een goede kans, maar het betekent wel dat we het laatste deel van december goed moeten blijven trainen. En niet alleen dat; we kunnen het ons niet permitteren om ons tijdens de kerstdagen vol met lekker eten te proppen en met Oud en Nieuw kunnen we het niet idioot laat maken. Tja, dat is topsport: je moet er veel voor doen, maar ook heel veel voor laten.
Na Stuttgart hebben we in korte tijd twee Bundesliga-duels (7 en 9 januari) en op 14 januari moeten we naar Jekaterinenburg voor de kwartfinale in de Champions League. Dat is niet zomaar even een uitwedstrijd; Jekaterinenburg ligt meer dan 1600 kilometer ten oosten van Moskou en wordt feitelijk beschouwd als een stad in Azië. Kijk maar op de kaart, dan zul je zien dat het niet echt voelt alsof je nog in Europa zit.
Hoe dan ook, we moeten een hele lange reis maken, en als we er eenmaal zijn wacht ons ook een hele zware tegenstander. Dat team bestaat namelijk uit Primorac, Maze, Chen Qi en Shibaev. Die laatste is een Rus en op papier de minste speler van het team. Maar hij won in de European Supercup wel van Baum en Süß. Dan weet je dus dat het een pittige tegenstander is.
Een dag na de wedstrijd moeten we dat hele end weer terug, om de volgende dag weer een verre uitwedstrijd tegen Plüderhausen te spelen. Kortom, het wordt druk in januari.
Gelukkig heb ik tussendoor ook nog wat tijd met mijn vrouw en kinderen kunnen doorbrengen, want die zie ik door de voorbereiding op de Final Four wat minder dan ik normaal zou doen. Zo heb ik voor het eerst op de school van mijn zoontjes de kerstviering mee kunnen maken. Dat vond ik erg leuk. En verder natuurlijk van het winterweer genoten, lekker sneeuwballen gooien en andere winterpret. Dat is ook belangrijk; je kan niet alleenmaar in die zaal staan.
Verder wil ik ook nog wat zeggen over de Nationale Masters. Ik was namelijk erg blij om te horen dat Boris daar de titel wist te winnen. Het is goed nieuws dat de jonge jongens van de oude garde beginnen te winnen. En dan niet alleen Boris bij de Masters, maar ook in de competitie zie je zulke resultaten voorbijkomen. Het is misschien nog niet genoeg om internationaal potten te kunnen breken, maar er wordt in elk geval progressie geboekt, het is een begin. Laten we hopen dat die lijn straks bij de NK wordt doorgezet.
Ik wens iedereen een gezond en sportief 2011 en ik meld me weer in het nieuwe jaar.
1-12-2010: Toeval bestaat niet
Soms lijkt het wel alsof toeval niet bestaat. In mijn vorige blog zinspeelde ik nog op een eventueel optreden bij de NK. Het spelen gaat me immers nog zo goed af, dus waarom niet…? De blog stond nog nauwelijks online, of mijn rentree was al een feit, maar dan een iets andere rentree dan ik in gedachten had.
Toen ik vorige week dinsdag op de training kwam, kreeg ik van de clubarts te horen dat Christian Süß voorlopig niet in actie kan komen. Hij had namelijk aan de wedstrijd tegen Herne een verrekte spier in zijn rug overgehouden, dus dan is rust geboden. Met het Champions League-duel in en tegen Angers in aantocht konden we in principe weer een beroep doen op Timo Boll, want die was net terug van vakantie. Maar Timo heeft een contract voor een bepaald aantal wedstrijden, en het duel met Angers was voor ons niet meer belangrijk; we waren hoe dan ook al eerste in de poule. Dus dan is het een beetje zonde om Timo op te stellen. Tja, en toen was alleen nog de vijfde man van het team beschikbaar… en dat ben ik.
Het is wel komisch wat er gebeurt als zo’n berichtje de wereld wordt ingestuurd. Echt schokkend is het natuurlijk niet dat ik uit nood geboren een potje meespeel. Maar voor de media is zoiets meteen een geinig nieuwsfeitje waar ze graag mee aan de haal gaan. ‘Rentree Heister’ staat er dan in de krant, de radio belt voor een interview en zelfs de Duitse teletekst maakt er melding van. Onze manager merkte op dat we met onze Bundesliga-wedstrijden nooit teletekst halen, maar wel als de trainer achter de tafel moet plaatsnemen. Het verbaast me wel een beetje, al die aandacht in de media, want wat is er nu eigenlijk aan de hand? Niet veel. Maar blijkbaar werkt de journalistiek zo. Alles wat afwijkt van het gewone heeft meer nieuwswaarde.
Hoe dan ook, een dag later leek het erop dat ik alweer een streep kon zetten door mijn mini-comeback. Tijdens de training deed ik er een schepje bovenop (want ja, je wil je toch zo goed mogelijk voorbereiden) en dat leverde me een verrekking in de lies op. Balen, maar niets meer aan te doen. Donderdag toch maar op de trein gestapt met Baum en Jakab. Het doel was om er maar het beste van te maken. Er reisde trouwens ook iemand mee die vanuit zijn opleiding management stage loopt bij Düsseldorf. Die dacht dat zo’n wedstrijd in Frankrijk een leuk uitstapje is, met nog wat tijd in Parijs erbij. Maar hij zag al gauw in dat zo’n trip best pittig is. Parijs deden we inderdaad aan, maar dan alleen om over te stappen. En verder was het trainen in de zaal, eten en slapen in het hotel en niet veel meer dan dat. Zo romantisch is het allemaal niet (al kun je nog steeds veel lol hebben met elkaar).
Op vrijdag had ik nog steeds last van mijn lies; normaal spelen was eigenlijk niet mogelijk. Dus toen ik bij een 2-0 achterstand eenmaal aan de beurt was (Baum en Jakab hadden verloren) was het dus eigenlijk het verstandigste geweest om mijn wedstrijd op te geven. Maar ja, dat vond ik toch een beetje lullig. Er was namelijk net een pauze geweest en de 2500 dolenthousiaste toeschouwers gingen er net goed voor zitten. Tja, dan is het toch een beetje zuur om meteen de handdoek te gooien. Ik vond in elk geval dat ik dat niet kon maken. Dus ben ik er toch gaan staan tegen Martinez, de nummer twee van Frankrijk. Bij 2-0 achter in games en 4-0 in de derde ging het echt niet meer, dus toch maar opgegeven. Meer kon ik echt niet doen voor het publiek, dat allang blij was, want Angers doet nu nog volop mee om verder te gaan in de Champions League.
Na de lange terugreis uit Frankrijk was er zondag alweer de thuiswedstrijd tegen Plüderhausen, het team van Trinko. Süß was nog niet inzetbaar (en ik ook niet!), dus moest Timo weer aan de bak. Voor 1000 man werd het een mooie 3-0 overwinning, met voor mij als hoogtepunt de zege van Jakab tegen Leung uit Hong Kong. Het was Jakabs eerste overwinning in de Bundesliga en dat vind ik heel leuk voor hem, hij heeft het echt verdiend. Hij speelt altijd tegen de nummer 1 van de tegenstander en vorige keer was hij al heel dichtbij. Jakab werkt heel hard, en dan niet alleen achter de tafel. Zo hebben we ook veel gesprekken over het mentale aspect van de sport. Hij waardeert dat heel erg en pikt het ook goed op. Vandaar ook dat ik hem deze overwinning ook zo gun. Hard werken wordt beloond.
Met Trinko heb ik zondag ook nog even kunnen kletsen. Hij speelde niet mee, maar kwam gewoon een kijkje nemen. Was gezellig om even bij te praten. We gaan gauw weer eens wat afspreken.
22-11-2010: Misschien nog een NK meepikken...
Vorige week donderdag was ik jarig. Nog een jaartje en dan ben ik officieel oud genoeg om bij de veteranen mee te doen. Hmm, of ik daar nou zo blij mee ben... Hoe dan ook, zo'n verjaardag gaat in Düsseldorf niet ongemerkt voorbij. Op het bureau was iemand de dag voor mij jarig, dus dat hebben we donderdag voor de middagtraining gezamenlijk gevierd. Met een man of 25 (spelers en staf) gingen we aan de bekende Kaffee mit Kuchen, heel gezellig allemaal. Bij een verjaardag horen natuurlijk ook cadeaus, en dan is het wel grappig om te zien dat verschillende culturen tot verschillende presentjes leiden. Zo kreeg ik van de twee Polen in de trainingsgroep (Kosowski en Szymanski) een fles whiskey. De twee Hongaren (Jakab en Kosiba) kwamen ook met een fles whiskey aanzetten. Van de jongens uit het team kreeg ik een waardebon van de Mediamarkt. Timo kon er niet bij zijn want die is de batterij nog aan het opladen op zijn vakantieadres, maar hij is dan wel zo attent om even te bellen en feliciteren. Leuk.
Afgelopen week hadden we een supersterke trainingsgroep bij elkaar. Dat had te maken met een aantal gastspelers die een weekje meedraaiden. Zo hadden we Adrian Crisan, Tiago Apolonia en Paul Drinkhall op bezoek. Misschien wel mede daardoor boekten we zondag een goeie 3-1 overwinning op Herne (voor 960 man publiek!). We hadden onlangs in de beker ook al met die score van ze gewonnen, maar toen deed bij hun Korbel niet mee en bij ons Timo wel. Nu was dat precies andersom, maar op het resultaat had dat dus geen negatieve invloed. Alleen Janos Jakab moest zijn tegenstander feliciteren, terwijl hij eigenlijk een van zijn beste wedstrijden van het seizoen voor Düsseldorf speelde. Hij kreeg tegen Zhou Bin zelfs twee matchpoints, maar kon het helaas niet afmaken. Jammer, vooral voor Janos. Hij verdiende beter.
Baum won met 3-2 van Korbel, zijn zoveelste overwinning in vijf games. Ik heb na afloop tegen hem gezegd dat hij best wat vaker met 3-0 mag winnen, dan speel ik daarna nog wel een paar trainingsgames met hem. Baum traint heel hard, ik moet hem soms zelfs een beetje afremmen. Hij moet leren dat hij ook heel goed kan spelen als hij ietsje minder traint. Dat heeft ie wel bewezen met zijn halve-finaleplaats bij de Poolse Open. Zoals de Engelsen zeggen: Less is more.
Nu we het daar toch over hebben: dat spreekwoord gaat eigenlijk ook voor mij op. Ik bedoel daarmee dat ik nog steeds heel erg geniet van het spelletje, misschien wel meer dan ooit, terwijl ik natuurlijk een stapje terug heb gedaan. Ik speel zelf nog best veel mee op de training, dat wil zeggen dat ik vaak individuele training doe met de jongens uit mijn team. Dat kan in onze trainingsgroep want de assistent-bondscoach van Duitsland neemt de rest van de groep meer onder zijn hoede. Hoe dan ook, mijn jongens willen vaak games tegen me spelen. En ik moet zeggen dat dat me nog behoorlijk goed af gaat. Feit is dat tafeltennis gewoon zo'n leuk spelletje is, daar krijg ik nooit genoeg van. Net als de spanning rondom wedstrijden. Heerlijk. Dat had ik vroeger ook altijd bij een NK. Het speelt wel eens door mijn hoofd om zo’n toernooi nog eens mee te pikken. Wie weet.
Terug naar de orde van de dag. Donderdag gaan we met de trein naar Angers voor onze laatste groepswedstrijd in de Champions League. We zijn al eerste in de groep, dus die zeven uur in de trein zullen niet bol staan van de spanning. In januari wordt het weer spannend als we de kwartfinale spelen. Zaterdag komen we terug en dan staat zondag alweer de thuiswedstrijd tegen Plüderhausen op het programma. Trinko staat daar op de teamlijst, maar dat is alleen voor noodgevallen. De kans dat we hem tegenkomen is dus niet zo groot.
2-11-2010: Elk voordeel heeft zijn nadeel
Ik zei het eind september al: veroordeel mensen niet te snel. Dat ging toen over Dimitrij Ovtcharov die was geschorst nadat er clenbuterol in zijn urine was gevonden. Hij kon daardoor ook niet meer meetrainen bij ons in Düsseldorf. Maar gelukkig kwam er onlangs een einde aan alle onzekerheid toen een haaranalyse uitwees dat Ovtcharov inderdaad onschuldig is, zoals hij al die tijd al zei. Kortom, niks doping, gewoon een vervuild stukje Chinees vlees. Goed voor Ovtcharov, goed voor de tafeltennissport. We zijn blij dat hij weer bij de groep zit.
Eén ding wil ik overigens nog wel kwijt over dit hele dopinggedoe, en dan hou ik er gauw over op. Wat mij namelijk opvalt is dat de media daar heel typisch mee omgaan. Want als iemand ‘betrapt’ wordt, dan staan er grote koppen in de krant en wordt dat nieuws breed uitgemeten. Maar als dan achteraf blijkt dat de persoon in kwestie gewoon onschuldig is, dan wordt dat afgedaan met een klein berichtje. Natuurlijk, alles wat afwijkt van het normale heeft meer nieuwswaarde, dat begrijp ik ook wel. Maar het blijft toch een beetje wrang.
Vorige week boekten we thuis een 3-1 overwinning op Herne in de beker. Ik was wel blij dat Korbel bij hun niet meedeed, want mijn spelers hadden allemaal last van wat pijntjes. Nu zitten we bij de laatste vier, of de Final Four zoals ze het in Duitsland noemen. De halve finale en finale worden op 2 januari gespeeld in de Porsche Arena in Stuttgart. Het was natuurlijk ons doel om daar bij te zijn, maar het betekent voor mij en de jongens ook dat er weinig van Kerst en Oud en Nieuw terecht zal komen. In die periode moeten we ons goed voorbereiden en dan kunnen we ons niet al te veel feesten en vreten permitteren…
Trouwens, bij de wedstrijd tegen Herne zaten er zo’n 20 Papendalgangers op de tribune. Jelle Bosman, Casper ter Lüün, Martijn en Boris de Vries, Koen Hageraats, Suzanne Dieker, Monique Posthuma en Nicky Zetsen, om er maar een aantal te noemen. Trainers Pieke en Titus en de nieuwe mannenbondscoach Nikola Vukelja waren er ook bij. Ik heb ze na de wedstrijd een rondleiding gegeven, langs mijn kantoor, de zalen, het krachthonk. Volgens mij vonden ze het allemaal hartstikke mooi. Het was alleen een beetje jammer dat er bij de wedstrijd slechts 300 man publiek zat; dat is toch een andere sfeer dan wanneer er zo’n 800 of 900 mensen komen, zoals gebruikelijk. Dus ik hoop dat mijn bezoek nog eens terugkomt als de tribunes vol zitten.
Het contact met Papendal is overigens nog altijd heel goed. In de herfstvakantie ben ik een dagje langsgegaan, gewoon voor de leuk. Het is toch jarenlang mijn thuis geweest. Ik heb de training bekeken en ook nog wat multibal gegeven. Daarna gezellig een bakkie koffie gedronken met Pieke en Titus, iets wat ik wel vaker doe.
Deze week ligt de nadruk in Düsseldorf op de Hongaarse jongens. Christian Süß en Patrick Baum zitten in Rusland bij de Europese Supercup. Timo Boll zou daar ook heengaan, maar die heeft wegens vermoeidheid afgezegd en heeft een paar weken vakantie. Zijn drukke programma sinds het begin van het seizoen (EK, Bundesliga, Champions League, Open Oostenrijkse, World Cup en tussendoor nog even een bezoekje aan China) heeft zijn tol geëist. Tja, als je zo goed bent als Timo dan doe je meestal tot het einde mee, en dat is zwaar. Elk voordeel heeft zijn nadeel, zou Johan Cruijff zeggen. Zouden ze die uitspraak ook in Duitsland kennen..?
21-10-2010: Weerzien met Hampel
Zaterdag moesten we het opnemen tegen Ochsenhausen , één van onze concurrenten voor het kampioenschap. We waren beide nog ongeslagen, dus dat beloofde een mooie en zware pot te worden.
Maar voor dat het zo ver was kregen we nog wat onverwacht vertier in ons hotel. Terwijl wij in het restaurant lekker aan de pasta zaten, kwam daar namelijk een goochelaar optreden, ingehuurd door onze tegenstander. Wat deze Michael aan ons tafeltje allemaal liet zien was werkelijk verbluffend. Kaarten veranderden onder onze ogen van kleur, muntjes verdwenen als sneeuw voor de zon om even later weer te verschijnen. En dan kregen we ook nog een balletje in de hand gedrukt, waarna dat er plotseling twee waren. Allemaal van dat soort dingen, niet normaal.
De wedstrijd tegen Ochsenhausen dan. Voor meer dan 1000 man publiek was dat lange tijd inderdaad de zware pot die we hadden verwacht. Baum liet de winst tegen Kishikawa bijna lopen in de vijfde game, maar was na 10-4 nog net op tijd bij de les: 11-9. Boll had het daarna heel erg moeilijk tegen Freitas. Hij kreeg zelfs een matchpoint tegen, maar wist die na een geweldige rally weg te werken om alsnog te winnen. Ook Süβ speelde vervolgens een vijfsetter, maar verloor nipt van Apolonia, de beste Portugees. Boll maakte het daarna met 3-0 af tegen Kishikawa.
Mooie overwinning voor ons (en de koppositie in de DTTL), maar voor mij was de dag nog niet ten einde. Of liever: de nacht was nog jong, want ik had nog een lange weg naar huis te gaan. Ochsenhausen ligt een kilometertje of 100 voor München, dus dan ben je nog niet zo gauw in Arnhem. Uiteindelijk was ik pas om 5 uur ’s ochtends thuis: kinderen bijna wakker, papa net naar bed. Da’s nog eens wat anders dan een uitwedstrijd in Nederland.
Vorige week hadden we trouwens een boeiende wedstrijd tegen Hanau, die we zonder Boll met
3-1 wonnen. Meer dan het resultaat was voor mij persoonlijk vooral de ontmoeting met de coach van Hanau bijzonder. Dat is namelijk Helmut Hampel, de man onder wie ik zeven jaar lang bij Gönnern heb getraind. Van hem heb ik eigenlijk echt leren tafeltennissen, vooral op technisch vlak heb ik heel veel van hem opgestoken. Hij heeft mijn backhand beter gemaakt en eigenlijk ben ik onder hem gewoon een completere speler geworden. We hebben nog steeds contact, maar het blijft leuk om elkaar dan weer eens te zien en even bij te kletsen.
Het weerzien met Hampel bracht allerlei herinneringen terug. Die tijd in Gönnern was op zichzelf namelijk heel bijzonder. Ik heb daar met verschillende goeie spelers in het team gezeten. Zo heb ik de opkomst van Timo Boll meegemaakt en ook Jörg Rosskopf als teamgenoot gehad. Verder waren daar ook Xu Zengcai en Slobodan Grujic. Van die spelers heb ik veel over het leven geleerd. Ik mag dan door mijn tafeltenniscarrière niet hebben doorgestudeerd, maar ook van teamgenoten uit alle windstreken kun je veel leren. Dat is misschien geen studieboekenkennis, maar toch heel waardevol. Van Grujic heb ik bijvoorbeeld veel meegekregen over de oorlog in voormalig Joegoslavië en de situatie in Servië. Van Xu heb ik weer veel over China geleerd. Door hem ging ik bijvoorbeeld een boek over Mao lezen, om er vervolgens met hem over te discussiëren. Dat is heel leerzaam.
En om nog even op Hampel terug te komen. Veel van de spelers die onder hem hebben getraind, zijn nu zelf trainer: Rosskopf is bondscoach in Duitsland, Grujic is assistent van Hampel in de deelstaat Hessen, Richard Prauβe is de ex-bondscoach en ik zit in Düsseldorf, om maar een paar voorbeelden te geven.
Goed, terug naar de actualiteit. Die bestond deze week uit de voorbereiding op de Open Oostenrijkse, waar al mijn spelers aan meedoen. Ik zal ze van huis uit volgen via internet. En als ze weer terugkomen staat het vizier op de Duitse beker, volgende week woensdag tegen Herne. Waarschijnlijk komt de Nederlandse selectie dan kijken. Dat zou leuk zijn, want dan kan ik ze laten zien waar ik werk. Ik hoop dat het ze net zo inspireert als mijzelf.
6-10-2010: Onvoorwaardelijke passie
Het was de afgelopen week vrij rustig in Düsseldorf. Patrick Baum zat bij de World Cup voor teams in Doha, Timo Boll zat thuis uit te zieken van een griepje en onze Hongaarse spelers (János Jakab en Daniel Kosiba) had ik een weekje naar huis gestuurd om bij te komen na het EK en de zware week die daarop volgde. Alleen Christian Süß was er dus van de vaste jongens.
Het leuke van zo’n rustige periode is dat dan andere spelers de kans krijgen om mee te trainen. Neem bijvoorbeeld Dragan Subotic, een 16-jarige Serviër die ook in het tafeltennisinternaat in Düsseldorf zit. Hij is nu al nummer 6 van Europa, en als in januari de laatstejaars junioren van de ranglijst verdwijnen dan staat ie zelfs nummer 2. Een hele goede jeugdspeler dus, maar dat is niet waar het me om te doen is. Het meest indrukwekkende aan Dragan is zijn onvoorwaardelijke passie voor tafeltennis, de totale overgave waarmee hij voor zijn sport heeft gekozen. Deze jongen wil een topspeler worden en daar heeft hij werkelijk alles voor over. Voor een trainer is het heel inspirerend om een weekje met zo iemand op te trekken.
Ik heb enorm veel bewondering voor jeugdspelers die huis en haard verlaten om een hele goede tafeltennisser te worden. Het doet me denken aan de manier waarop Trinko en ik het vroeger hebben aangepakt: je biezen pakken en daar naartoe verhuizen waar je met goede spelers kunt trainen, onder goede begeleiding. Eigenlijk is het ook de enige mogelijkheid als je echt wat wilt in deze sport. In het buitenland snappen ze dit heel goed, daar zie je meer jeugdspelers die de consequentie inzien van de wens om een toptafeltennisser te worden. In Nederland is dat helaas (nog) niet het geval. Voor sommige jeugdspelers in ons land is de stap naar Papendal vaak al te groot. Ze blijven liever bij hun club trainen. Op zich heel begrijpelijk, want dat is lekker veilig en vertrouwd. Maar een internationale topspeler zul je zo niet worden. Ook de Nederlandse ouders spelen hierbij een rol. Die willen vaak hun kinderen thuis bij zich houden. En ze doen heel veel voor hun kroost. De intentie daarachter is natuurlijk helemaal goed, maar je creëert er geen zelfstandige topsporters mee. Buitenlandse spelers worden in mijn ervaring veel meer losgelaten door hun ouders en leren zo eerder op hun eigen benen te staan. Dat is heel belangrijk als je een topper wil worden. Je bent dan veel beter in staat om eigen keuzes te maken, om je carrière zelf ter hand te nemen.
Kijk maar naar Subotic, dat is er echt eentje die op zijn eigen benen staat, die heeft nooit een schop onder zijn kont nodig. Van de week liep ik ’s ochtends toevallig even door de zaal naar mijn kantoor. Het was kwart voor negen, de training begon om half tien. Wie staat daar in zijn uppie met een doos ballen te serveren? Dragan Subotic. Niet omdat ik hem dat gevraagd had, nee, dat doet hij uit zichzelf. Petje af, dan ben je uit het juiste hout gesneden. Dragan is bovendien niet alleen heel gedisciplineerd, hij vraagt ook om hulp, bijvoorbeeld bij het opstellen van trainingsprogramma’s voor als hij een tijdje in Servië zit. Hij is enorm leergierig en ook heel volwassen voor zijn leeftijd. Met hem kun je al echt over tafeltennis praten. Zijn pro-actieve houding staat wel in contrast tot wat ik in Nederland gewend was bij jonge spelers. Die zijn toch over het algemeen wat passiever, die wachten vaak tot de trainer wat zegt of aanreikt. Dat is jammer, want uiteindelijk is de houding die je als sporter hebt veel belangrijker dan je talent. Talent is er overal, ook in Nederland. Maar het zijn vooral je passie en mentaliteit die ervoor zorgen dat je goed wordt.
Vorige week moest ik ergens op een avond een demonstratie geven met Subotic. Na afloop had ik in Düsseldorf lekker naar mijn hotelkamer kunnen gaan om te ontspannen, maar in plaats daarvan heb ik nog een uurtje met Dragan doorgekletst over tafeltennis. Als ik een echte liefhebber tegenkom, dan brengt dat ook de liefhebber in mij naar boven.
28-9-2010: Hectisch weekje
Het belangrijkste woord dat met een D begint is voor mij meestal Düsseldorf, maar de afgelopen week even niet. Het was de D van doping die de gemoederen bezighield. Woensdag kwam het nieuws officieel naar buiten dat Dimitrij Ovtcharov was betrapt op doping: na een trip naar China was er clenbuterol gevonden in zijn urine. Dat hakte er behoorlijk in bij onze jongens, want bij de nationale ploeg zijn ze teamgenoten van Ovtcharov. In een technische sport als tafeltennis ben je gewoon niet gewend om over doping te horen, dat associeer je toch meer met fysieke sporten als atletiek en wielrennen. Vandaar ook dat de shock bij ons zo groot was.
Maar laten we voorlopig een flinke slag om de arm houden. We moeten Ovtcharov niet meteen veroordelen. Hij ontkent en zegt dat het ligt aan het vlees dat hij in China heeft gegeten. De Duitse dopingexpert dr. Franken heeft al aangegeven dat dat mogelijk is. Bovendien zijn er in China honderden mensen ziek geworden na het eten van vlees, dus het kan zijn dat het daar mee te maken heeft. Verder komt er ook nog een contra-expertise en Ovtcharov laat zelf een haaranalyse doen om zijn onschuld te bewijzen. Met een haaranalyse kun je zien of iemand vaker een bepaald middel heeft genomen, dus als dat niet zo is dan ondersteunt dat het verhaal van Ovtcharov. Kortom, laten we even afwachten en hopen dat het allemaal niet waar blijkt te zijn.
Dan het sportieve gedeelte, want er stonden ook nog twee belangrijke wedstrijden op het programma: vrijdag de eerste Champions League-wedstrijd tegen het Franse Angers (thuis) en zondag competitie tegen Fulda (uit). Het is wel aardig om in dit verband even het verschil te schetsen tussen Duitsland en Nederland. Zo klein als tafeltennis in alle opzichten in Nederland is, zo groot is het bij onze oosterburen. Woensdag hadden we bijvoorbeeld een heuse persconferentie voor het duel tegen Angers, met televisie, schrijvende pers en alles erop en eraan. Toch wel mooi om te zien hoe dat leeft aan de andere kant van de grens.
Ondertussen moesten we ons ook gewoon voorbereiden op de wedstrijden. Dat gebeurt niet alleen door hard te trainen, we bouwen soms ook wat ontspanning in. Zo hebben we bijvoorbeeld een halve training voetbaltennis gedaan. Lekker dollen met elkaar en toch fysiek bezig zijn. En ik doe dan ook graag mee, want al ben ik gestopt met topsport, voor een spelletje ben ik altijd in en winnen doe ik ook nog steeds graag. Wat dat betreft kon ik mijn lol op, want samen met Janos Jakab won ik een potje voetbaltennis van Christian Süß en Patrick Baum.
Donderdagmiddag heb ik individueel met Timo Boll getraind. Hij was de avond ervoor uit China teruggekomen. Je kan het je nauwelijks voorstellen, maar Timo was na het EK even voor twee dagen op en neer naar Shanghai gevlogen. Bij de Wereld Expo die daar wordt gehouden moest ie de ‘aftrap’ verrichten van een wereldrecordpoging ‘rondje-om-de-tafel’. Dat wil zeggen: hij moest alleen de service doen, dus zijn bijdrage duurde ongeveer een paar seconden… Ik geloof dat daarna zo’n honderd mensen rond de tafel gingen spelen, maar daar hoefde Timo niet meer aan mee te doen. Tja, zo’n bliksembezoek aan China is niet echt ideaal voor een voorbereiding op de eerste Champions League-wedstrijd, maar het is een heel lucratief uitje en iemand als Timo kan zich dit soort dingen permitteren. Hij is nu eenmaal een sporticoon. In China is hij zelfs één van de bekendste buitenlandse sporters.
Maar goed, de dag na zijn terugkomst heb ik dus nog even één-op-één met Timo getraind. Wat interval gedaan en ook nog wat games. Ik krijg dan punten voor van hem: de eerste game 5 punten (winst voor mij), de tweede game 4 punten (weer winst voor mij) en de derde game 3 punten (winst voor Timo). Maar ik moet er eerlijk bij zeggen dat hij nogal vermoeid was.
De twee wedstrijden verliepen voor ons heel succesvol. Voor het duel van vrijdag tegen Angers werden onze jongens nog door de club geëerd voor hun prestaties tijdens het EK. Daarna keken 800 toeschouwers toe hoe we met 3-0 wonnen. Vooral de zege van Süß tegen de altijd lastige Spaanse Chinees He Zhi Wen was indrukwekkend.
Zaterdag hebben we bij Süß thuis Bundesliga-voetbal gekeken. Dat was echt heel gezellig, onder andere omdat de gastheer voor het typisch Duitse ‘Kaffee mit Kuchen’ had gezorgd. Maar goed, Süß is Schalke-fan en Baum is voor Mainz. Voor Baum was het dus een topdag, want Mainz won met 1-2 bij Bayern München en staat zonder puntverlies bovenaan in de Bundesliga. Na de winnende goal rende Baum van blijdschap door de kamer.
Dat goede teamgevoel namen we zondag mee naar Fulda en dat hadden we nodig ook. Timo was ziek en deed dus niet mee. Bovendien heeft Düsseldorf de laatste twee jaar bij Fulda verloren, dus we wisten dat het een zware pot ging worden. Bij hun speelt de Chinese verdediger Wang Xi (vorig seizoen de beste speler in de Bundesliga), Waldner en Svensson, een andere sterke Zweed. Voor 850 superenthousiaste fans werd het een echte crimi. Baum kwam met 2-0 achter tegen Waldner, overleefde drie matchpoints op nota bene de service van Waldner, maar won toch met 14-12 in de vijfde. Süß stond ook met 2-0 achter, tegen Wang Xi. Hij redde het toch nog met 12-10 in de vijde. Uiteindelijk wonnen we met 3-1.
De terugreis naar huis duurde door lange files eindeloos. Daardoor was ik pas om kwart over twee ’s nachts terug in Arnhem. Geen pretje, maar als je hebt gewonnen is zo’n reis altijd beter te ‘verkraften’. En zo kwam er een eind aan een hectisch weekje.
21-9-2010: Op afstand toch aanwezig op het EK
Het was wel even een overgang deze zomer; van bondscoach bij de NTTB naar trainer/coach bij Borussia Düsseldorf. Daar sta je dan ineens bij de beste club van Europa, zeg maar gerust het Barcelona van het tafeltennis. Ik vond het dan ook een hele eer om gevraagd te worden. Dat voelt toch als een stukje erkenning, want ze laten daar niet zomaar iedereen werken met toppers als Timo Boll, Christian Süß, Patrick Baum en János Jakab.
De werkomstandigheden zijn werkelijk fantastisch in Düsseldorf. Alles is er perfect geregeld: eigen kantoor, trainingsfaciliteiten, professioneel begeleidingsteam, auto etc. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om het spelletje, om het werken met spelers, het bouwen aan iets moois en uiteraard het resultaat. Wat dat laatste betreft zijn we goed begonnen, met twee overwinningen in de Bundesliga en eentje in de Champions League.
De afgelopen tien dagen was ik vrij, vanwege het EK. Alle jongens van het team zaten in Ostrava, dus dat geeft mij de kans om thuis in Arnhem de batterij weer even op te laden, lekker tijd door te brengen met mijn gezin. Maar dat betekent natuurlijk niet dat ik het EK niet heb gevolgd, integendeel. Van huis uit heb ik alles gezien, vooral via internet en ook op televisie. En ik heb regelmatig contact gehad met mijn spelers, veel sms’en, af en toe een belletje. Heel leuk, als er dan een berichtje komt van die jongens. Zo blijf ik op afstand toch heel betrokken.
Over 'mijn' jongens gesproken: die hebben het natuurlijk fantastisch gedaan. Boll, Süß en Baum speelden en wonnen de finale van de landenwedstrijden. Boll en Süß wonnen ook het dubbel. En dan ging de finale ook nog eens tussen Boll en Baum, met brons voor Süß. Dat Boll uiteindelijk wint is geen verrassing en datzelfde geldt voor de prestatie van Süß, maar dat Baum de finale haalt is heel knap, zeker zijn overwinningen op Samsonov en Schlager. Baum had het aan het begin van het seizoen nog heel moeilijk. We hebben samen hard gewerkt, vooral op het mentale vlak en aan het spelsysteem. Zo hebben we meer variatie in de slagen gebracht en ervoor gezorgd dat hij meer gebruik maakt van zijn backhand blok. Nu zie je daar al de resultaten van. Dat geeft echt een kick. En laten we het goede spel van János Jakab en Daniel Kosiba (die ook bij ons traint) niet vergeten. Zij zijn met Hongarije gepromoveerd naar de hoogste categorie.
Wat veel minder een kick geeft is het commentaar dat ik de afgelopen tijd op Eurosport heb gehoord. Wat me vooral stoort is dat de informatie vaak gewoon niet klopt of achterwege blijft. Er worden geregeld vergissingen gemaakt met de namen van spelers en als de camera eens inzoomt op een bekende tafeltennisser in het publiek dan blijft het stil…
Verder begrijp ik niet dat niemand mij even een belletje geeft om wat achtergrondinformatie te vragen over de Duitse spelers. Ik werk immers met ze en ken ze dus door en door. Ik heb geen geheim nummer dus daar kan het niet aan liggen. Het lijkt me toch dat je je als commentator goed wilt voorbereiden op je werk. Dat wil zeggen dat je informatie verzamelt om de kijker zoveel mogelijk nuttigs en leuks te kunnen vertellen. Maar daar merk ik weinig van als ik Eurosport inschakel. Jammer. Op een gegeven moment heb ik alleen nog maar naar de live stream op internet gekeken.
Vandaag gaat het voor mij weer verder in Düsseldorf met in de ochtend een loopje en wat bijpraten, en ‘s middags met een training. Vrijdag staat alweer de volgende wedstrijd op het programma , thuis tegen het Franse Angers (Champions League); zondag spelen we uit tegen Fulda (Bundesliga).
|
